Hij draaide zich om en keek me aan.
—Ik wil dat jij hem onder je hoede neemt. Wanneer het zover is. Ik wil dat jij er voor hem bent.
Ik kon niet praten. De brok in mijn keel was te groot.
—Je hoeft nu nog geen antwoord te geven. Denk er gewoon even over na.
Ik bukte me en kriebelde achter Max’ oren. Hij leunde tegen mijn aanraking aan, zijn staart kwispelde langzaam.
—Ik hoef er niet over na te denken, zei ik. Ja. Natuurlijk ja.
Samuel knikte. Zijn ogen waren vochtig, maar hij glimlachte.
—Goed. Dat is prima.
DEEL 11 — HET OPROEPJE
Het kwam op een dinsdag.
Ik zat in mijn appartement te studeren voor een eindexamen toen mijn telefoon ging. Het was Maggie Reyes. Haar stem was gespannen, beheerst, de stem van iemand die nieuws bracht dat ze liever niet had willen brengen.
—Ryan. Het is Samuel. Hij heeft een hartaanval gehad. Hij ligt in het County General Hospital.
Ik weet niet meer hoe ik naar het ziekenhuis ben gereden. Ik weet niet meer hoe ik heb geparkeerd, of hoe ik door de automatische deuren ben gelopen, of hoe ik de wachtkamer heb gevonden. Het enige wat ik me herinner, is dat ik Max in de hoek zag zitten, met zijn hoofd naar beneden en een droevige blik in zijn ogen, en dat ik wist – dat ik het tot in mijn botten voelde – dat er iets vreselijk mis was.
Maggie was er. Een paar van de Iron Warriors. Ze stonden in een losse kring, met grimmige gezichten.
—Hij wordt geopereerd, zei Maggie. Ze doen er alles aan.
Ik ging naast Max zitten. Hij tilde zijn kop op en legde die op mijn knie. Ik aaide zijn vacht en voelde de oude littekens onder mijn vingers. Het ontbrekende stukje oor. Het bewijs van een leven in dienst van anderen.
—Hij is een vechter, zei ik. Hij komt er wel doorheen.
Maar zelfs toen ik het zei, wist ik niet zeker of ik het zelf geloofde.
De uren vlogen voorbij als dagen.
Mensen kwamen en gingen. Verpleegkundigen gaven updates die eigenlijk nietszeggend waren. De tl-lampen zoemden boven ons hoofd, dezelfde lampen die gangpad zeven hadden verlicht op die avond die alles veranderde.
Max bewoog niet. Hij bleef tegen mijn been gedrukt, zijn ademhaling langzaam en regelmatig. Hij was aan het werk. Hij was altijd aan het werk.
Eindelijk kwam er een dokter uit de dubbele deuren tevoorschijn. Haar gezicht was vermoeid, maar niet verslagen.
—Hij is stabiel. Het scheelde niet veel, maar hij is stabiel. Hij vraagt naar iemand die Ryan heet.
Ik stond zo snel op dat ik duizelig werd. Max stond naast me, alert en klaar voor actie.
—Mag ik hem zien?
—Kort. Hij heeft rust nodig.
Samuel zag er klein uit in het ziekenhuisbed. Kleiner dan ik hem ooit had gezien. Slangen en draden verbonden hem met apparaten die piepten en zoemden. Maar zijn ogen – zijn ogen waren hetzelfde. Scherp. Bewust. Levendig.
—Ryan.
