De vriendelijke glimlach van de gastvrouw vertelde me alles nog voordat ze haar mond opendeed.
« Het spijt me, mevrouw Campbell. Er is geen reservering op uw naam. En het gezelschap waar u naar informeert, heeft specifiek verzocht om vanavond geen andere personen bij hen te plaatsen. »
Even stond ik daar maar in de elegante entree van Evergreen Heights, mijn donkerblauwe jurk zat ineens veel te strak om mijn ribben, mijn longen weigerden goed te functioneren.
Dat moet een vergissing zijn geweest.
Ryan had me de details zelf via sms gestuurd.
Half acht. Familiediner. Belangrijke mededeling.
Ik klemde mijn vingers stevig om de riem van mijn tasje en dwong mezelf om kalm te blijven.
“Kunt u het nog eens controleren? Mijn man Ryan Campbell had mij bij de reservering moeten betrekken.”
De gastvrouw wierp een blik op haar tablet en scrolde er met haar perfect gemanicuurde nagels op. Het zachte amberkleurige licht van het restaurant viel op de diamant aan haar pols.
‘Ik zie een reservering voor Campbell, een gezelschap van vijf personen,’ zei ze. Toen aarzelde ze even en verlaagde haar stem. ‘Maar er is ook een notitie. Daarin staat dat er geen extra gasten bij hen mogen zitten, ongeacht wie erom vraagt.’
Mijn wangen gloeiden.
Ik voelde dat mensen het nu in de gaten hadden. Evergreen Heights was zo’n restaurant in Portland waar niemand openlijk staarde, maar iedereen wist hoe je onopvallend een blik kon werpen. Door de warme gloed van de eetzaal zag ik de familie Campbell al zitten aan hun vaste hoektafel bij de ramen met uitzicht over de stad.
Ryan.
