Een maand later bevorderde Lucian Evelyn.
Hij deed het niet in het bijzijn van camera’s. Hij maakte het niet bekend aan de pers.
Hij riep haar naar zijn studeerkamer, dezelfde kamer waar hij zijn beproeving had opgebiecht.
Evelyn stond met haar handen gevouwen, haar uitdrukking kalm maar voorzichtig.
‘Ik heb jou nodig om dit huis te besturen,’ zei Lucian.
Evelyn knipperde met haar ogen. « Ik heb al— »
‘Nee,’ onderbrak Lucian hem zachtjes. ‘Niet als dienstmeisje. Maar als manager.’
Evelyn verstijfde.
‘Je wilt dat ik—’ begon ze.
‘Ik wil dat jullie mensen aannemen,’ zei Lucian. ‘Stel normen vast. Train mensen. Bouw een team op.’
Evelyns keel snoerde zich samen.
‘Waarom?’ vroeg ze zachtjes.
Lucians antwoord was eerlijk.
‘Omdat je integer bent,’ zei hij. ‘En ik wil dat integriteit hier de norm is, niet de uitzondering.’
Evelyn staarde hem lange tijd aan.
‘Dat is… heel veel,’ fluisterde ze.
Lucian knikte.
‘Ja,’ zei hij. ‘En ik betaal je daar ook naar. Secundaire arbeidsvoorwaarden. Ziektekostenverzekering. Alles erop en eraan.’
Evelyns ogen vulden zich met tranen.
Ze knipperde hard met haar ogen en probeerde haar tranen tegen te houden.
‘Ik kan het,’ zei ze zachtjes.
Lucian knikte eenmaal.
‘Ik weet het,’ antwoordde hij.
Vervolgens voegde hij eraan toe: « En Evelyn, als je mensen uit je eigen buurt wilt aannemen, doe dat dan. »
Evelyn fronste haar wenkbrauwen. « Mijn buurt? »
Lucian knikte.
‘Je kent mensen die werk nodig hebben,’ zei hij. ‘Mensen die zich inzetten en om anderen geven. Mensen die niet stelen omdat ze waardigheid hebben.’
Evelyn slikte moeilijk.
‘Ja,’ fluisterde ze. ‘Dat doe ik.’
Lucian leunde iets achterover.
‘Ga dan bouwen,’ zei hij.
