De volgende ochtend vroeg hij Evelyn om naar zijn studeerkamer te komen.
Ze verscheen in de deuropening met haar gebruikelijke kalme uitdrukking en netjes gevouwen handen.
‘U wilde mij spreken, meneer?’
Lucian aarzelde.
Voor het eerst in jaren wist hij niet meer hoe hij moest spreken zonder zich achter autoriteit te verschuilen.
‘Ja,’ zei hij uiteindelijk. ‘Ik ben je een verontschuldiging verschuldigd.’
Evelyn knipperde met haar ogen, oprecht verbaasd.
“Waarom?”
Lucian slikte moeilijk.
‘Ik heb je getest,’ gaf hij zachtjes toe. ‘Gisteren deed ik alsof ik op een stapel geld sliep om te kijken of je het zou stelen.’
Evelyns ogen werden groot van schrik.
‘Dacht je dat ik dat zou doen?’ vroeg ze zachtjes.
Lucian knikte, de schaamte brandde in zijn keel.
‘Ja,’ zei hij. ‘En ik had het mis.’
Evelyn hield zijn blik lange tijd vast.
Toen vouwde ze haar handen steviger samen – niet boos, maar beheerst.
‘Meneer Cross,’ zei ze zachtjes, ‘ik heb honger en schulden gekend. Maar ik heb mijn integriteit nooit verloochend.’
Haar stem bleef kalm.
‘Mijn kinderen rekenen erop dat ik eerlijk ben,’ vervolgde ze. ‘Als ik neem wat me niet toekomt, verlies ik meer dan alleen mijn baan. Ik verlies mezelf.’
Lucian sloeg zijn blik neer.
Hij opende een lade en haalde er een envelop uit.
Hij hield het haar voor.
Evelyn nam het niet meteen aan.
‘Wat is dit?’ vroeg ze.
‘Een geschenk,’ zei hij. ‘En een verontschuldiging.’
Evelyn opende het voorzichtig.
Binnenin bevond zich een cheque van honderdduizend dollar en een briefje dat Lucians eigen handschrift had geschreven:
Dankjewel dat je me eraan herinnerd hebt hoe fatsoen eruitziet.
Evelyns ogen vulden zich met tranen, maar ze schudde meteen haar hoofd.
‘Ik kan dit niet accepteren,’ fluisterde ze. ‘Ik heb alleen maar gedaan wat iedereen zou moeten doen.’
Lucians stem was zacht en vastberaden.
‘Precies daarom verdien je het,’ zei hij.
