Ik zat daar en luisterde naar het zachte gekraak van de schommelstoel door de muur heen, terwijl de wind buiten waaide, en ik voelde dat het volgende hoofdstuk van mijn leven op me wachtte.

Niet zoals een motiverende poster.

Net als een test.

Want de waarheid was dat de discussie nog niet voorbij was.

Niet tussen mij en Frank.

Niet tussen generaties.

Niet tussen “persoonlijke verantwoordelijkheid” en “het systeem”.

De echte strijd speelde zich in mij af.

Tussen het deel van mij dat nu troost wilde…

En dat deel van mij dat een toekomst wilde.

En ik kon al aanvoelen welke kant zou beginnen te fluisteren de volgende keer dat ik een slechte dag had.