Hartelijke groeten,
Uw voorganger
Ik drukte op verzenden. Maar ik was nog niet klaar.
Voor de grap stuurde ik een paar gemeenschappelijke vrienden een kopie. Binnen een paar uur stond mijn telefoon vol met berichten. « Emma, dit is legendarisch. Ik ga dit inlijsten en in mijn keuken ophangen. »
Stephanie verloor natuurlijk haar zelfbeheersing. Ze probeerde zich te verdedigen, maar hoe meer ze praatte, hoe erger ze klonk.
Uiteindelijk belde Matt. « Emma… het spijt me, » zuchtte hij. « Ik had geen idee dat ze zoiets zou doen. »
Het was de eerste keer dat ik ooit mijn excuses van hem kreeg. « Matt, » zei ik, « het is goed. Zorg er alleen wel voor dat je die factuur betaalt. »
De kers op de taart?
Op een feestje een paar weken later vroeg iemand aan Matt of hij me ooit had terugbetaald voor al het « emotionele werk ».
Hij werd knalrood en vertrok vroegtijdig.
Als de naam van Stephanie ter sprake komt, zegt er steevast iemand: « Oh, bedoel je die met die rekening? »
En eerlijk gezegd? Ik heb nergens spijt van.
