‘Oh! En als u iets zou kunnen vertellen over wat hij leuk vindt – zijn favoriete gerechten, hobby’s – dan zou dat me enorm helpen om mijn geloften persoonlijker te maken!’
Meende deze vrouw dit serieus?
‘Nee, dat wordt een nee van mij,’ zei ik, en hing op.
Achteraf gezien had ik haar meteen moeten blokkeren. Maar mijn nieuwsgierigheid zorgde ervoor dat ik de chaos van een veilige afstand gadesloeg.
De bruiloft was, naar ik heb begrepen, een aaneenschakeling van kleinzieligheid.
De speech van de bruidsmeisje? Een niet zo subtiele sneer naar mij. « Matt heeft eindelijk een echte partner gevonden, » proostte ze.
De slideshow? Een ‘voor en na’-montage van Matts leven: grijs en levenloos met mij, kleurrijk en vrolijk met Stephanie.
Beschamend. Voor haar. Ik rolde met mijn ogen en ging verder. Totdat er een maand geleden een e-mail in mijn inbox belandde:
Onderwerp: Factuur voor openstaande kosten
