‘Ze waren toch al te streng,’ haalde hij zijn schouders op. ‘Ik vind wel iets beters.’ Maar dat deed hij niet. In plaats daarvan begon hij een bijbaantje waarmee hij nauwelijks zijn snackbudget kon betalen, waardoor ik alle rekeningen en zijn administratie moest regelen.
Op een nacht, nadat ik wéér een rotzooi had opgeruimd die hij had achtergelaten, zat ik om 2 uur ‘s nachts te googelen naar ‘hoe je een volwassen man kunt aanmoedigen om verantwoordelijk te zijn’.
Toen drong het tot me door. Ik was niet zijn vrouw, ik was zijn moeder. Na dat besef was het voorbij.
Onze scheiding verliep in goede harmonie. Althans, dat dacht ik.
Matt ging snel verder met zijn leven en trouwde afgelopen zomer met een vrouw genaamd Stephanie. En Stephanie? Zij was… een apart figuur.
Je kent ze wel – ze plaatsen dagelijks « koninginnen-achtige » citaten, praten over zelfliefde, maar gebruiken dat vooral als excuus om kinderachtig te zijn. Onze enige echte interactie was vóór hun bruiloft, en wat een ervaring was dat.
Op een ochtend lag er een uitnodiging in mijn brievenbus. Ik dacht dat het een vergissing was, maar voordat ik hem kon weggooien, belde Stephanie me op.
‘Emma! Hoi! Met Stephanie!’ riep ze vrolijk. ‘Ik hoop dat ik je niet op een ongelegen moment tref!’
‘Eh… nee?’ zei ik verward.
‘Geweldig! Ik vroeg me af of je me wat oude foto’s van jou en Matt zou willen sturen voor onze trouwslideshow. Weet je, om zijn ‘reis in de liefde’ te laten zien.’
Ik liet mijn telefoon bijna vallen.
‘Pardon… wat?’
