Er veranderde iets in me, en deze keer aarzelde ik niet.

Ik liep naar haar toe.

‘Hé,’ zei ik zachtjes.

Ze keek geschrokken op.

« Hoi… »

‘Vind je het erg als ik ga zitten?’

Ze haalde lichtjes haar schouders op. « Oké. »

Ik ging tegenover haar zitten.

Wat lees je?

Ze keek naar beneden. « Niets belangrijks. »

Ik knikte zachtjes. « Dat zijn meestal de beste. »

Er verscheen een kleine glimlach op haar gezicht.

En plotseling begon er weer iets te groeien.

Het leek alsof Lily zichzelf in het geheim had beloofd me voor te bereiden op het leven na haar dood… zonder me ooit te laten beseffen dat ze die mogelijkheid al had geaccepteerd.

En voor het eerst sinds ik haar verloren had, zat ik niet langer gevangen in de stilte.

Ik ging vooruit.

En op de een of andere manier voelde dat precies als wat Lily al die tijd al gewild had.