De storm was nog niet losgebarsten, maar Cedar Hollow voelde al onnatuurlijk stil aan, alsof het stadje zich schrap zette.

Ergens in de verte rommelde de donder – diepe, verre dreunen die de verandaverlichting deden knipperen en huisdieren dichter naar hun baasjes deden kruipen. Binnen in de meldkamer van de county kabbelde de nachtdienst rustig voort. Lauwe koffie. Zacht radioverkeer. Computerschermen die gloeiden onder het felle tl-licht.

Owen Bartlett leunde achterover in zijn stoel en rolde zijn schouders om de stijfheid te verlichten, toen lijn zes plotseling oplichtte.

Hij richtte zich op en drukte op zijn headset.

« Cedar Hollow 911. Wat is uw noodsituatie? »

Even was er niets te horen – alleen een zwakke, onregelmatige ademhaling, alsof de beller bang was gehoord te worden.

Toen klonk er een gefluister, fragiel en nauwelijks hoorbaar.

« Doen… doen alle vaders dit? »

Owen ging meteen rechtop zitten.

“Hé lieverd. Kun je me je naam vertellen?”

Een zacht snuifje.

“Lily. Lily Carver. Ik ben zeven.”

Owen voelde zijn borst samentrekken. Kinderen veinzen geen angst, en al helemaal niet de stille variant.

‘Oké, Lily. Ben je nu veilig?’

‘Ik wil niemand wakker maken,’ fluisterde ze met een gespannen stem. ‘Maar meneer Buttons is al wakker.’

« Meneer Buttons? »

Mijn knuffelhond.

Owen wierp een blik op het adres dat op het scherm verscheen: Maple Run Drive, oostkant van de stad. Hij gaf een teken aan zijn leidinggevende en begon snel te typen.

“Lily, waar is je vader?”

Er viel een lange stilte, die slechts onderbroken werd door een nieuwe donderslag in de verte.

‘Hij ging boodschappen doen,’ zei ze. ‘Drie dagen geleden. Of misschien wel vier.’

Een rilling liep over Owens armen.

‘Lily, wanneer heb je voor het laatst gegeten?’

Haar stem werd nog zwakker.