Dr. Mercer stapte naar voren en sprak zachtjes.

« Dit kind is ziek geworden omdat ze dagenlang alleen was, » zei hij. « Maar ik geloof niet dat haar vader dat zo gepland had. »

Renee sloeg haar armen over elkaar.

‘Waarom weet je dat zo zeker?’

Dr. Mercer aarzelde geen moment.

‘Omdat hij onlangs naar mijn kantoor heeft gebeld. Meerdere keren. Hij klonk bang, maar vastberaden. Hij wilde hulp voor Lily. Ouders die van plan zijn te verdwijnen, maken geen afspraak met specialisten en vragen niet naar doseringen.’

Tessa haalde de kopie van de bon uit haar map.

“We vonden ook dit briefje: ‘Bel dokter Keats zo snel mogelijk.’”

Dr. Mercer knikte.

“Dat klopt. Wie Adam ook is, hij deed zijn best.”

Vanuit de kamer klonk plotseling paniekerig de stem van Lily.

‘Ga je me meenemen?’

De verpleegster kwam snel binnen met een kalmerende stem, maar Lily’s angst was al ontwaakt.

Renee liep naar de deuropening en zorgde ervoor dat ze haar niet in de weg stond.

‘Lily,’ zei Renee zachtjes, ‘niemand straft je. We doen ons best om je te beschermen terwijl we je vader zoeken.’

Lily’s ogen straalden.

‘Hij komt eraan,’ fluisterde ze als een belofte. ‘Hij komt altijd.’

De vuurtoren-sleutelhanger.
Die middag werd er zachtjes op Lily’s deur geklopt.

Een vrouw in een warm vest stapte naar binnen, met zilvergrijze haren, en ze hield zich op alsof ze honderd stormen uit de kindertijd had gesust.

‘Hoi lieverd,’ zei ze. ‘Herinner je me nog?’

Lily knipperde met haar ogen. Toen veranderde haar gezichtsuitdrukking: herkenning, opluchting en een fragiele glimlach.

“Mevrouw Wanda.”

‘Dat ben ik,’ zei Wanda Keene, terwijl ze een stoel aanschoof. ‘Ik hoorde dat je wel een vriend(in) kunt gebruiken.’

Lily omhelsde meneer Buttons nog steviger.

“Ze zeiden dat papa niet teruggekomen was.”

Wanda greep in haar tas en haalde er een klein fluwelen buideltje uit.

“Voordat we daarover praten, heb ik iets voor je meegebracht.”

Ze legde een klein houten vuurtorentje in Lily’s handpalm – glad, met de hand gesneden, met kleine witgeschilderde raampjes.

Lily hapte naar adem.

“Papa heeft dit gemaakt.”

Wanda knikte, haar ogen glinsterden.

“Hij heeft het jaren geleden gemaakt. Hij vroeg me om het te bewaren voor als het moeilijk werd. Hij zei dat het een herinnering was.”

Lily streek met haar duim over het gebeeldhouwde dak.

‘Een licht dat je de weg naar huis wijst,’ fluisterde ze.

‘Precies,’ zei Wanda zachtjes. ‘En je vader? Hij is het type man dat het licht volgt.’

Renee verscheen in de deuropening en zag de vuurtoren in Lily’s handen. Haar uitdrukking verzachtte.

Lily’s stem trilde.

“Zal hij me vinden?”

Wanda hield Lily’s blik vastberaden en warm vast.

“Hij doet zijn best. En nu heb je een hele groep mensen die het samen met hem proberen.”

Twee dagen later voelde het gemeentehuis te licht en te serieus aan voor iemand van Lily’s formaat.

Ze zat naast Wanda aan een lange tafel, haar voeten bungelden boven de vloer, een sleutelhangertje met een vuurtoren in beide handen geklemd alsof het haar houvast kon bieden.