Niet als een overblijfsel van een tragedie, maar als een herinnering.
Een herinnering dat vriendelijkheid nog steeds bestaat.
Dat er nog steeds goede mensen bestaan.
Dat soms, wanneer het leven ons hardhandig om de oren slaat, de persoon die ons uit het puin trekt, degene is van wie we het minst verwachten.
Een stropdas is meer dan alleen een stuk stof.
Het is een symbool – van genade te midden van bitterheid, van menselijkheid te midden van chaos.
Telkens als ik het zie, denk ik aan de man die alle reden had om weg te lopen… maar in plaats daarvan voor mededogen koos.
Sam is mogelijk niet meer in ons leven.
Maar zijn goedheid blijft voortleven – verweven in die rode stropdas en stilletjes verweven in de stof van ons leven.
