Het telefoontje kwam als een donderslag bij heldere hemel.
“Uw dochter is betrokken geraakt bij een auto-ongeluk. Ik heb haar naar de spoedeisende hulp gebracht.”
De stem was kalm, bijna té kalm. Voordat ik kon vragen wie hij was, werd de verbinding verbroken.
Mijn hart bonkte in mijn keel. Ik greep mijn sleutels, vergat ternauwernood de deur op slot te doen, en scheurde door de straten van de stad. Elk rood licht voelde ondraaglijk. Mijn hoofd zat vol vragen.
Was ze bij bewustzijn?
Hoe ernstig was ze gewond?
En wie was de man die me belde?
Toen ik in het ziekenhuis aankwam, werd ik overweldigd door de steriele, heldere ruimte van de spoedeisende hulp. Verpleegkundigen renden voorbij. Artsen schreeuwden instructies. De lucht rook vaag naar ontsmettingsmiddel en angst.
Ik zag hem meteen.
Een man stond rustig bij de ingang, rechtopstaand, met een ondoorgrondelijke uitdrukking. Hij zag er niet uit als familie. Hij zag er niet uit als een vriend.
Er is gewoon iemand aan het wachten.
