Maar zijn stem was kalm.
Hij klonk opgelucht toen hij hoorde dat ze nog leefde.
Hij vertelde haar dat hij al naar een andere stad was verhuisd. Hij had een nieuwe baan gevonden en begon helemaal opnieuw.
Voordat ze ophingen, zei hij iets dat ons voor altijd bij zou blijven.
‘Het leven kan moeilijk zijn,’ zei hij. ‘Maar vriendelijkheid zou niet afhankelijk moeten zijn van de omstandigheden.’
“Je bent me geen dank verschuldigd. Ik heb gewoon gedaan wat ieder mens zou doen.”
We hebben Sam nooit meer teruggezien.
Hij verdween in het ritme van zijn nieuwe leven en liet alleen de herinnering aan zijn stille moed achter – en de rode stropdas.
Nu staat het bij ons thuis.
