‘Ik ben er helemaal klaar voor,’ zei ik.
We hebben niet ingepakt. We hebben opgeruimd.
We gingen kamer voor kamer. Zijn kleren? Tas. Zijn schoenen? Tas. Die stomme verzameling baseballpetten die hij als heilige relikwieën behandelde? Tas. Zijn tandenborstel, zijn halflege deodorant, zijn vuile was? Tas, tas, tas.
We hebben de badkamer leeggehaald. We hebben de kast leeggehaald. We hebben de lades leeggehaald.
We haalden de lakens van het bed waar hij op had geslapen en gooiden die er ook bij.
Toen we klaar waren, stonden er acht enorme, bolle zwarte vuilniszakken in mijn woonkamer. We sjouwden ze de trap af en dumpten ze zonder pardon op de stoeprand naast de gemeentelijke vuilnisbakken.
Ik heb een foto gemaakt.
Ik stuurde het bericht naar Stuart. « Je tijd zit erop. Je spullen staan aan de straat. Het vuilnis wordt morgenochtend om 6:00 uur opgehaald. Ik raad je aan op te schieten. »
Toen heb ik hem geblokkeerd.
Ik zat bij het raam met een glas wijn, de lichten uit, en keek toe.
Een uur later kwam Jacksons auto met piepende banden aanrijden. Stuart sprong eruit, zichtbaar in paniek. Hij en Jackson worstelden twintig minuten lang om de tassen in de kleine sedan te krijgen. Een tas scheurde open, waardoor zijn ondergoed op de natte stoep viel. Ik zag hem in de regen proberen het op te rapen.
Het was het mooiste wat ik ooit had gezien.
Ik heb de gamestoel teruggebracht. Ik heb de Nike-schoenen via Marketplace verkocht. Ik heb het horloge dat ik had verstopt teruggebracht.
Met het terugbetaalde geld heb ik een spaweekend geboekt voor Rachel en mij.
Een week later kreeg ik een berichtje van een onbekend nummer.
« Elena, alsjeblieft. Kunnen we een kopje koffie drinken? Ik heb het nodig om dit af te sluiten. Ik denk dat we hier samen wel uitkomen. »
Ik heb niet geantwoord. Ik heb het bericht echter niet meteen verwijderd. Ik heb een screenshot gemaakt.
Toen stuurde ik het naar de groepschat die ik met Jasper en Rachel had aangemaakt.
