“Ook al konden we nooit samen zijn zoals we verdienden, mijn kinderen en ik zullen je voor altijd liefhebben.”

Greg en ik hadden geen kinderen.

Niet uit vrije wil. Omdat ik het niet kon.

Jarenlange beproevingen. Stille hartzeer. En Greg die me altijd zei: « Het zijn jij en ik. Jij bent genoeg. »

Ik heb de beveiligingsbeelden bekeken.

Een vrouw in het zwart liep alleen naar de kist, keek om zich heen en schoof het briefje onder zijn handen.

Susan Miller, zijn leverancier. Iemand die ik al eerder had ontmoet.

Ik sprak haar aan op de begrafenis. Voor ieders ogen beweerde ze dat Greg twee kinderen met haar had.

Ik kon niet blijven. Ik ben vertrokken.

Later, alleen in huis, opende ik Gregs dagboeken. Elf stuks.

Elke pagina ging over ons: ons leven, onze worstelingen, mijn onvruchtbaarheid, zijn onwankelbare loyaliteit.

Er was geen tweede gezin.