Patrick zat rustig tegenover haar en keek door het raam naar de stad die aan hem voorbijtrok. Hij was altijd al een man van weinig woorden geweest, maar zijn daden hadden onmiskenbaar gewicht.
‘Gaat het goed met je?’, vroeg hij zachtjes.
‘Ik denk het wel,’ antwoordde ze, hoewel haar stem onbekend klonk.
Na een moment vroeg ze: « Waarom dit bedrijf, waarom nu? »
Patrick keek haar kalm aan. ‘Omdat het tijd was,’ zei hij. ‘Soms moet je zelf het heft in handen nemen in plaats van op rechtvaardigheid te wachten.’
Ze knikte langzaam, begrijpend maar nog steeds overrompeld.
Toen ze aankwamen bij het penthouse met uitzicht over Manhattan, stapte Abigail naar binnen en voelde de onbekende luxe haar omhullen. De ruimte was prachtig, maar leeg, alsof er nog geen geschiedenis in verscholen lag.
‘Vind je het leuk?’, vroeg Patrick.
‘Ik weet het niet,’ gaf ze toe. ‘Het voelt niet echt.’
‘Dat zal zo zijn,’ zei hij zachtjes.
Haar telefoon trilde plotseling en de naam op het scherm deed haar even stilstaan.
Caleb.
‘Ontmoet me,’ stond er in het bericht. ‘Alsjeblieft.’
‘Geef geen antwoord,’ zei Patrick kalm.
Ze aarzelde even, typte toen « Het is voorbij, neem geen contact meer met me op » en verstuurde het.
Toen de telefoon even later overging, nam ze zonder aarzeling op.
Die avond, staand bij het raam, voelde ze eindelijk dat ze de controle weer terugkreeg.
De dagen verstreken en ze begon stukje bij stuk haar leven weer op te bouwen, met de focus op het creëren van iets van zichzelf in plaats van in de schaduw van iemand anders te leven.
Enkele weken later stuurde Caleb opnieuw een bericht met de vraag of hij kon afspreken.
Deze keer stemde ze toe.
In een rustig café in de stad zat ze tegenover hem en zag ze hoeveel hij veranderd was.
‘Het spijt me,’ zei hij zachtjes.
