Patrick vouwde kalm zijn handen. « Dat betekent dat het bedrijf niet langer van jou is, » antwoordde hij. « De meerderheid van de aandelen is vanochtend verkocht. »
Er viel een diepe stilte in de kamer toen de advocaat aarzelde voordat hij het bevestigde. Vanessa fluisterde ongelovig, terwijl Evelyns kalmte begon af te brokkelen.
‘Jij bent een monteur,’ zei Caleb met een gespannen stem.
‘Dat was ik,’ antwoordde Patrick eenvoudig. ‘Ik ben ook haar vader.’
Evelyns stem trilde lichtjes. ‘En hoe zit het met de scheiding?’, vroeg ze.
Patrick draaide zich naar Abigail toe, zijn uitdrukking verzachtte. « Mijn dochter zal vandaag niets ondertekenen, » zei hij.
Toen keek hij Caleb weer aan, zijn stem klonk ijzig. ‘Als ze ervoor kiest om dit huwelijk te beëindigen, ben jij degene die met lege handen achterblijft.’
Caleb stapte wanhopig naar voren. « Abby, alsjeblieft, » zei hij.
Abigail stond langzaam op, haar stem ondanks alles kalm. « Ik zal tekenen, » zei ze.
Een blik van opluchting flitste te snel over Calebs gezicht.
« Nadat het onderzoek is afgerond, » voegde ze er kalm aan toe.
Zijn gezichtsuitdrukking veranderde onmiddellijk.
Patrick trok zijn jas recht. « Deze vergadering is voorbij, » zei hij.
Toen hij bij de deur aankwam, bleef hij even staan en keek achterom. ‘Ik ben hier gekomen als monteur,’ zei hij zachtjes. ‘Nu vertrek ik als eigenaar.’
Hij draaide zich naar Abigail toe en stak zijn hand uit. « Laten we naar huis gaan. »
Voor het eerst in jaren liep ze weg zonder om te kijken.
In de auto viel een diepe stilte om hen heen, terwijl het landgoed in de verte verdween. Abigail leunde achterover in haar stoel en voelde een vreemde mengeling van opluchting en zwaarte.
