Het werd stil in de kamer. Toen naderden Daniels voetstappen. Zwaar. Doelbewust.
‘Sta op,’ siste hij.
‘Nee,’ hijgde ik. ‘Ik ben duizelig.’
Hij hielp me niet. Hij controleerde mijn pols niet. Hij liep naar de achterdeur, opende die en pakte de zware houten paal die hij gebruikte voor de tomatenplanten. Het was dik, knoestig eikenhout.
Hij liep terug. Hij stond boven me. Voor de buitenwereld was hij een echtgenoot. Op dat moment was hij een beul.
‘Ik zei,’ zei hij, terwijl hij de stok omhoog hield, ‘sta op en maak ontbijt voor mijn ouders!’
Hij zwaaide.
Het was geen waarschuwend tikje. Het was een volwaardige uithaal.
Ik kromp ineen en bedekte instinctief mijn buik met mijn armen en dijen. De stok kraakte met een misselijkmakende dreun tegen mijn dij en ribben.
De pijn was als een verblindend wit licht.
Ik schreeuwde. Het was een rauw, dierlijk geluid.
‘Dat heeft ze verdiend,’ lachte Agnes. Het was een giechel, zonder enig moederlijk instinct. ‘Ze denkt dat ze door haar zwangerschap een koningin is. Ze moet haar plaats leren kennen.’
‘Zielig,’ mompelde Lauren vanuit de hoek. Ik keek haar door mijn tranen heen aan. Haar handen trilden, maar ze bewoog niet. Ze belde niet naar 112. Ze keek alleen maar toe.
Daniël hief de stok opnieuw op.
‘Alsjeblieft,’ snikte ik. ‘De baby. Daniel, alsjeblieft.’
« Je geeft meer om dat ding dan om respect voor mij! » schreeuwde hij.
Hij schopte me tegen mijn heup. Ik gleed over de vloer. Mijn telefoon was uit mijn zak gevallen toen ik neerviel. Hij lag ongeveer een meter verderop onder de rand van een keukenkastje.
Ik wist dat ik nog maar een paar seconden had. Daniel maakte zich klaar voor een volgende aanval. Zijn ouders moedigden hem aan als toeschouwers bij een bloedige sport.
Ik greep naar de telefoon.
« Pak het! » riep Victor. « Laat haar niemand bellen! »
Daniel liet de stok vallen en sprong op me af. Maar mijn vingers waren sneller. Ik belde niet 112 – ik wist dat de telefoniste te veel vragen zou stellen en te lang zou duren.
Ik opende het chatgesprek met mijn broer, Ethan. Hij was een oud-marinier en woonde op tien minuten afstand. Hij werkte ‘s nachts. Hij zou wakker zijn.
Ik typte twee woorden.
Help. Alstublieft.
Versturen.
Daniels hand greep mijn pols vast. Hij rukte de telefoon uit mijn handen en smeet hem tegen de muur. Hij spatte in stukken uiteen.
‘Denk je dat je broer je kan redden?’ sneerde Daniel, zijn gezicht vlak voor het mijne. ‘Tegen de tijd dat hij hier is, ben je al schoongemaakt en heb je je excuses aangeboden.’
Hij greep me bij mijn haar en trok mijn hoofd naar achteren.
‘Nu,’ fluisterde hij. ‘Laten we het nog eens proberen.’
Maar de duisternis sloop al aan de randen van mijn gezichtsveld binnen. De pijn in mijn ribben werd overstemd door de angst voor mijn kind.
Hou vol, Miles, dacht ik, terwijl ik de naam uitsprak die ik in het geheim had gekozen. Hou nog even vol.
Toen werd de wereld zwart.
