Of schuldgevoel dat zich voordoet als gezond verstand.
Ik stak mijn hand in mijn zak, haalde hem eruit en legde hem op tafel zonder hem aan te zetten.
Lucie zag het gebaar.
Deze keer knikte ze niet.
Maar ze keek ook niet weg.
Na een tijdje zei hij: « Als we hier weggaan, wil ik niet thuiskomen en jouw berichten aantreffen. »
Ik begreep wat hij eigenlijk vroeg.
Het is geen appartement.
Dit gaat niet over voicemail.
De vraag was of ik uiteindelijk tussen haar en iets wat ik als onschadelijk had beschouwd, in zou komen te staan.
Ik keek op mijn telefoon.
Toen zag ik diezelfde avond de lichte blauwe plek die mijn eigen nagels op mijn handpalm hadden achtergelaten.
‘Ik bel haar wel vanaf hier,’ zei ik. ‘Dan hoef je niets te zeggen.’
Lucie sloot haar ogen weer.
Zijn hand gleed langzaam en beschermend over haar buik.
De buitenste gang werd verlicht door het ochtendlicht en ergens in de buurt begon een andere machine een ritmisch, constant piepje te produceren.
Ik nam de telefoon op.
Ik heb het aangezet.
En nog voordat het eerste bericht volledig geladen was, wist ik al dat de volgende woorden me iets zouden kosten.
Het eerste bericht werd geladen voordat ik de tijd had om me voor te bereiden.
Adrien, ik weet dat je boos bent, maar een moeder heeft het recht om haar kind te beschermen.
Ik staarde naar de zin totdat de letters niet meer op woorden leken, maar iets kouders werden.
Lucie vroeg niet wat hij zei.
Ze staarde me recht in het gezicht, en die terughoudendheid was erger dan welke eis ook.
Daarna kwamen er zes berichten binnen, elk vermomd als bezorgdheid, maar elk met dezelfde giftige boodschap.
Ze is momenteel erg enthousiast.
Laat paniek je toekomst niet bepalen.
Een vaderschapstest zou iedereen beschermen.
Je verdient het om zekerheid te hebben voordat je je voor altijd vastlegt.
Ik heb ze allemaal gelezen.
Niet omdat ik dat wilde.
Want nu onze rug toekeren zou gewoon een nieuwe vorm van dezelfde lafheid zijn.
Mijn duim zweefde boven de belknop.
Jarenlang antwoordde ik mijn moeder met uitleg, vriendelijke woorden en kleine toegevingen.
Die ochtend, in de ziekenkamer, leken de verklaringen ineens een andere manier om Lucie te vragen het nog even vol te houden.
Ik drukte op de belknop.
