Aanvankelijk antwoordde ik hem niet, omdat mijn lichaam het leek te begrijpen voordat mijn trots dat deed.
De kamer helde langzaam om me heen, alsof de vloer onder mijn blote voeten in water was veranderd.
Lucie hield haar hand tegen haar buik gedrukt, haar vingers uitgestrekt, alsof ze alles met geweld kon binnenhouden.
Ik zag de telefoon op het nachtkastje liggen, met het scherm naar beneden en de oplaadkabel half uit het stopcontact.
Naast haar was een glas water omgevallen, wat een van de vlekken verklaarde, maar niet de angst in haar ogen.
‘Adrien,’ fluisterde ze opnieuw, en dit keer klonk mijn naam minder als een roep dan als een smeekbede.
Toen bewoog ik me, onhandig en te laat, en knielde naast het bed neer, met een brandende schaamte in mijn ogen.
Haar huid voelde koud aan toen ik haar pols aanraakte, en die kou maakte me banger dan de natte lakens.
‘Hoe lang?’ vroeg ik, hoewel mijn stem schor klonk, bijna als die van iemand anders.
Hij keek me aan, knipperde met zijn ogen en probeerde zich te concentreren, probeerde de woorden door de pijn heen te laten dringen.
‘Sinds tien uur,’ zei ze. ‘Misschien wel eerder. Ik dacht dat het krampen waren. Toen probeerde ik je te bellen.’
Ik keek weer naar de telefoon, en het donkere scherm leek ineens zwaarder te wegen dan welke beschuldiging dan ook.
Twintig gemiste oproepen, had hij me verteld terwijl ik live op de radio was, zichtbaar verrast.
Ik wilde haar vertellen dat ik zo vroeg was gekomen omdat ik van haar hield, maar woorden leken nu nutteloos.
In plaats daarvan pakte ik met trillende vingers zijn telefoon en draaide hem om.
