‘ Frank ,’ zei ik toen hij antwoordde.
‘Vivien? Paul heeft het me net verteld. Verdorie, Viv, het spijt me. Ik had ze er zelf wel uitgegooid.’
‘Ik weet het, Frank. Maar luister. Camille vertelde de Vances dat het landhuis een geschenk was. Dat zij de eigenaar is.’
Franks gegrom deed de hoorn trillen. » Wat zei ze ? »
“Ze vertelde hen dat het haar huis is. Ze denken dat ze op hun eigen terrein zijn.”
‘Die kleine leugenaar,’ siste Frank. ‘Dat is huisvredebreuk. Aansprakelijkheidsverzekering. Ik kom eraan. En Vivien? Ik neem de honden mee.’
Terug in het landhuis viel de stroom uit. De hoofdschakelaar was omgeslagen. De kerstverlichting doofde. De fontein hield op met kabbelen. Tweehonderd mensen zaten in het donker.
Toen klonk het geblaf.
Frank Delgado kwam uit het bos tevoorschijn, gekleed in camouflagekleding en legerlaarzen, met twee Dobermanns aan dikke kettingen. Hij scheen met een zaklamp in het gezicht van Julian Vance.
‘Wie heeft hier de leiding?’ brulde Frank.
« Dit is het huis van mijn schoondochter! » schreeuwde Alberta, hoewel haar stem trilde. « Ga van ons terrein af! »
Frank richtte het licht op Camille. Ze zat ineengedoken in haar stoel en beefde.
‘Vertel het ze, schat,’ zei Frank zachtjes, maar dreigend. ‘Vertel ze van wie dit huis is.’
‘Het is… het is een huurauto,’ fluisterde Camille.
“HARDER!”
« HET IS EEN HUURWONING! » schreeuwde ze. « We zijn er geen eigenaar van! We zijn blut! »
De zeepbel barstte. De Vances vielen haar als wolven aan. Julian greep haar arm vast en bezorgde haar een blauwe plek.
‘Je hebt gelogen?’ siste hij. ‘We zijn met je getrouwd voor het geld! We dachten dat je ouders een goudmijn waren! We zijn failliet, idioot! We hadden je bruidsschat nodig om mijn gokschulden af te betalen!’
De waarheid hing in de lucht, lelijk en onverhuld. De gasten vluchtten, struikelend over elkaar in het donker. Camille bleef achter, zittend in het vuil, haar jurk verpest, haar man spottend op haar neerkijkend.
‘Laat haar maar wegrotten,’ zei Alberta, terwijl ze over Camilles jurk heen stapte. ‘Ze is nutteloos voor ons.’
De belegering in het appartement
Earl en ik zaten in onze keuken en luisterden naar de stilte.
‘Ze heeft gelogen over het huis,’ fluisterde Earl. ‘Als ze erachter komen…’
“Ze zijn er al achter gekomen, Earl.”
De deurbel ging. Het was een lange, wanhopige toon.
‘Het begint,’ zei ik.
Ik liep naar de deur en liet het veiligheidskoord eraan zitten. Ik opende de deur zo’n vijf centimeter.
Camille was er. Ze zag eruit als een overlevende van een schipbreuk. Haar gezicht zat vol mascara en haar haar was een vogelnest.
‘Mam! Doe open!’ Ze duwde haar schouder tegen het hout. ‘Frank heeft de honden losgelaten! Julian heeft het uitgemaakt! Ze zijn arm, mam! Ze zijn failliet!’
‘Ik weet het,’ zei ik.
‘Je wist het?’ gilde ze. ‘En je liet me met hem trouwen?’
‘Ik heb je leven niet verpest, Camille. Ik ben alleen gestopt met het betalen voor je illusies.’
De lift piepte. Julian en Alberta stormden hijgend en met wilde ogen de gang in.
« Daar zijn ze! » riep Alberta. « De oplichters! Doe open! We willen ons geld! We willen de bruidsschat! »
‘Ga weg,’ zei ik.
« We gaan niet weg! » riep Camille. « Mam, ik ben zwanger! Je kunt je kleinzoon niet zomaar het huis uit zetten! »
Earl hapte achter me naar adem. « Zwanger? »
‘Ja!’ Camille knikte wild. ‘Julian, zeg het ze!’
