Hoofdstuk 2: De roep van de duivel
Er werd deze keer niet geklopt. Alleen het zware geluid van de deur die opengetrapt werd.
Zware voetstappen klonken op het zachte tapijt. Het waren zelfverzekerde, vastberaden stappen. Niet de stappen van een nerveuze bruidegom.
‘Margaret?’, klonk een mannenstem.
Het was Julian.
Maar zijn stem… die klopte niet. De warmte was verdwenen. De charme was weg. Hij klonk vlak, koud en metaalachtig.
‘Waar is ze?’ vroeg hij.
Ik drukte mijn oog tegen de kier in de kastdeuren. Ik kon een stukje van de kamer zien. Mijn moeder stond bij het raam, met rechte rug en gebalde vuisten.
‘Ze is weg,’ loog mijn moeder. Haar stem was nu kalm, de hysterie had plaatsgemaakt voor een dodelijke rust. ‘Ze kreeg koudwatervrees, Julian. Ze is vijf minuten geleden met de dienstlift naar beneden gegaan. Ze zit in een taxi.’
Julian lachte. Het was een droog, onaangenaam geluid.
‘Koude voeten?’ Hij kwam in mijn blikveld. Hij droeg zijn smoking en zag er oogverblindend knap uit, maar zijn gezicht vertrok in een grijns die ik nog nooit eerder had gezien. Hij haalde een telefoon uit zijn zak – niet zijn gebruikelijke iPhone, maar een goedkope, plastic klaptelefoon. Een wegwerptelefoon.
Hij draaide een nummer en zette het op de luidspreker.
‘Ja?’ antwoordde een stem. Ruw. Ongeduldig.
‘Plan gewijzigd,’ zei Julian, terwijl hij mijn moeder aanstaarde. ‘De bruid is er niet. Maar de moeder is er wel.’
Het bloed stolde me in de aderen.
‘Moeten we de moeder meenemen?’ vroeg de stem aan de telefoon.
‘Nee,’ zei Julian. ‘Ze is nutteloos. Het trustfonds wordt pas vrijgegeven als ik met het meisje trouw of als het meisje overlijdt nadat ze de volmacht heeft getekend. Wat gisteren is gebeurd.’
Ik bedekte mijn mond met beide handen om een gil te onderdrukken. De papieren die hij me liet ondertekenen… hij zei dat ze voor de huwelijksvoorwaarden waren. Hij zei dat ze waren om me te beschermen .
‘Vind het meisje,’ beval Julian. ‘Controleer de uitgangen. Controleer de omgeving. Als ze in een taxi zit, laat die dan van de weg afrijden. Het maakt me niet uit als het een rommeltje wordt. Ik wil dat geld maandag hebben.’
Hij hing op en draaide zich naar mijn moeder.
‘Denk je dat je slim bent, Margaret?’ spotte hij, terwijl hij dichterbij kwam. ‘Denk je dat je haar kunt verbergen? Ik heb mannen in de lobby. Ik heb mannen in de parkeergarage. Er is geen ontsnapping mogelijk.’
‘Je raakt haar niet aan,’ zei mijn moeder. ‘Ik weet wie je bent. Ik weet van de gokschulden in Macau. Ik weet van het ‘ongeluk’ dat je eerste verloofde in Thailand heeft gehad.’
Julians gezicht betrok. Hij sloeg mijn moeder in het gezicht.
Het geluid klonk als een geweerschot. Mijn moeder viel achterover op de chaise longue en greep naar haar wang.
‘Je weet helemaal niets,’ spuwde Julian. ‘Je bent gewoon een trieste oude vrouw wiens dochter wanhopig naar liefde verlangde. Het was zo makkelijk, Margaret. Ze snakte er zo naar. Ik hoefde alleen maar te glimlachen en haar wat bloemen te kopen, en ze gaf me de sleutels tot het koninkrijk.’
Hij keek op zijn horloge.
“Ik ga haar vinden. En als ik haar vind, zorg ik ervoor dat de weduwensluier me goed staat.”
Hij draaide zich om en stormde de kamer uit, waarbij hij de deur achter zich dichtknalde.
Ik kon niet ademen. Het voelde alsof mijn borstkas in een bankschroef werd geperst. De man van wie ik hield… de man aan wie ik mijn leven zou gaan wijden… was een monster.
En mijn moeder… mijn moeilijke, controlerende, kritische moeder… had net een klap voor mij opgevangen.
