Seek schoof een tweede map met documenten naar hem toe.
“Via drie investeringsmaatschappijen die gelieerd zijn aan Okafor Legacy Holdings LLC, hebben we al die openstaande facturen overgenomen of gekocht. Kopieën van de akten van schuldoverdracht liggen voor u.”
Quacy sloeg het eerste blad open. Zijn hart leek even stil te staan.
‘Met andere woorden, meneer Quacy,’ zei Zelica, terwijl ze zich voorover boog en de man die haar had geruïneerd recht in de ogen keek, ‘uw bedrijf is die kleine handelaars niets meer verschuldigd.’
Ze pauzeerde even en liet de stilte de kamer vullen.
“Uw bedrijf is mij nu geld verschuldigd.”
« Mij? »
Hij kon niet ademen.
“Ik kan betalen. Ik kan in termijnen betalen.”
‘O ja, natuurlijk,’ zei Zelica. ‘Maar ik ben niet geïnteresseerd in zaken doen met u, en ik wil ook niet meer met u samenwerken. Ik wil mijn geld terug.’
Ze smeet de documenten voor zijn neus neer.
“Volgens de cessieclausule is deze schuld nu opeisbaar. U heeft vierentwintig uur de tijd om die vijfhonderdduizend dollar contant te betalen.”
‘Vierentwintig uur? Dat is onmogelijk. Niemand heeft zoveel geld!’ riep hij, uiteindelijk in paniek.
‘Ja,’ antwoordde Zelica koud.
“Jij—jij hebt een val voor me gezet.”
‘Een valstrik?’ Ze stond op. ‘Ik eis alleen maar op wat mij toekomt, net zoals u voorheen al mijn rechten hebt beschermd. Als u binnen vierentwintig uur niet kunt betalen…’
Ze legde een derde map met documenten op de stapel.
“Ons juridisch team zal onmiddellijk beslag leggen op dat penthouse in de Sovereign, op uw kantoor en op al uw zware machines. Goedemorgen, meneer Quacy.”
Vierentwintig uur.
Hij had geen idee hoe kort vierentwintig uur eigenlijk was.
Nadat hij Zelica’s landhuis had verlaten, ging hij niet terug naar het appartement. Hij raakte in paniek. Het eerste uur reed hij doelloos rond, terwijl hij Zelica, Seek en de hele wereld vervloekte.
Het tweede uur begon hij te bellen.
Hij belde zijn bankmanager.
“Ik heb een lening van $500.000 nodig. Mijn project in Zuid-Georgia dient als onderpand.”
De bankmanager lachte aan de andere kant van de lijn.
“Quacy, maak geen grapjes. Dat project is nog lang niet rond. Bovendien is je kredietlimiet al volledig benut voor de financiering van… nou ja, je weet wel.”
Hij hing abrupt op.
Van het derde tot het tiende uur belde hij al zijn zakelijke contacten op. Iedere vriend die hij had uitgenodigd voor een dure wijnproeverij, iedere kleine ambtenaar aan wie hij een fooi had gegeven.
Het antwoord was steeds hetzelfde:
“Oef, dat is lastig.”
Of,
« Sorry, ik ben niet in de stad. »
Of ze namen gewoon de telefoon niet op.
Het nieuws van zijn val, dat op de een of andere manier tijdens de bijeenkomst in het landhuis was begonnen, verspreidde zich als een lopend vuur.
Het elfde uur. In zijn wanhoop keerde hij terug naar het penthouse.
Aniya paste een nieuwe jurk die ze die middag net had gekocht.
‘Hoe ziet het eruit, schat? Mooi, toch?’
« Verkoop het! » riep hij.
« Wat? »
« Verkoop alles! » schreeuwde hij, met rode ogen. « Verkoop je tassen. Verkoop je sieraden. We zijn failliet. »
Aniya’s gezicht werd bleek.
“Dit… dit zijn cadeaus, geen investeringen. Ben je nou helemaal gek geworden?”
‘Zelica heeft een val voor me gezet,’ raasde hij. ‘Die slangenvrouw heeft mijn schulden gekocht. Ze gaf ons vierentwintig uur om een half miljoen dollar te betalen.’
Aniya maakte zich geen zorgen over de schuld. Ze hoorde maar één ding: het geld was op.
Precies om 10:00 uur de volgende ochtend, precies vierentwintig uur later, ging de deurbel van zijn penthouse.
Hij had de hele nacht niet geslapen. Hij opende de deur in de hoop dat het Zelica was die haar dreigement kwam intrekken nadat ze wat milder was geworden.
Nee.
Voor de deur stond Seek, zo kalm als een standbeeld. Achter hem twee keurig geklede advocaten en een man in officieel uniform met een dikke map in zijn hand – de hulpsheriff.
‘Uw tijd is om, meneer Quacy,’ zei Seek botweg.
“Wacht, ik heb even tijd nodig—”
‘Tijd is een luxe die je Zelica niet hebt gegund,’ onderbrak Seek.
Hij zette een stap naar voren.
« Overeenkomstig het bevel van de rechtbank van Fulton County zijn wij hier om het pandrecht op dit object ten uitvoer te leggen. »
De agent begon inbeslagname-stickers op de muur van de hal van het appartementencomplex te plakken.
« Nee, dit is mijn huis! » riep Quacy.
‘Technisch gezien is het onderpand voor uw schuld aan mijn cliënt,’ corrigeerde de advocaat. ‘U en deze jongedame’ – hij keek Aniya minachtend aan – ‘moeten dit pand binnen een uur verlaten. Neem uw belangrijkste persoonlijke bezittingen mee.’
Een uur later veranderde de scène in de lobby van het Sovereign in een waar spektakel.
Quacy, dezelfde man die zich tien jaar geleden nog de koning van de plek voelde, werd door bewakers naar buiten begeleid – dezelfde bewakers die Zelica er eerder al uit hadden gegooid.
Aniya volgde hem, hysterisch huilend, terwijl ze twee koffers vol designertassen achter zich aan sleepte.
Hij was niet alleen op papier failliet. Nu stond hij letterlijk op straat, terug op de plek die hij voor Zelica had gecreëerd, op de hete stoep voor de lobby.
Het echte drama was nog maar net begonnen.
« Dit is allemaal jouw schuld! » gilde Aniya, terwijl ze hem op zijn borst sloeg. « Je zei dat je rijk was. Je zei dat je geweldig was. Blijkt dat je gewoon een oplichter bent! »
Hij, die al alles kwijt was, botvierde zijn resterende woede op het enige doelwit dat hem nog restte.
‘Mijn schuld? Jouw schuld! Wie heeft er elke week om Birkin-tassen gevraagd? Wie heeft er om vakanties op Turks en Caicos gevraagd? Jij hebt me laten uitgeven, parasiet. Parasiet!’
Aniya stond perplex. Hun ruzie was zo luid dat het een openbaar schouwspel was geworden. Ze hadden niet door dat iemand aan de overkant van de straat aan het filmen was met zijn telefoon.
« Hier heb ik me niet voor aangemeld! » gilde Aniya. « Ik ben er klaar mee. »
Ze sleepte haar koffer achter zich aan en probeerde een taxi aan te houden.
‘Waar ga je heen? Je overleeft het niet zonder mij,’ spotte hij.
