Daarin zaten foto’s van Sydney die een casino in Reno binnenliep. Financiële documenten waaruit bleek dat hij $230.000 aan gokschulden had.
Het dossier van Edwin was nog erger. Zijn ‘adviesbureau’ was een dekmantel voor mislukte beleggingsconstructies. Hij had bijna $300.000 van andermans geld verloren – pensioenfondsen van bejaarde cliënten.
Beide zonen van Floyd zaten tot hun nek in de schulden. Geen wonder dat ze wanhopig waren.
Maar het meest schokkende document was een kopie van een ander testament. Een testament gedateerd slechts zes weken voor Floyds dood. In dit testament werd alles aan mij nagelaten. In de kantlijn stond de volgende aantekening: Origineel in bezit van Mitchell & Associates. NIET van Morrison Firm.
Ik pakte Floyds brief er weer bij.
De jongens denken dat ze het huis en het bedrijf erven. Maar wat ze niet weten, is dat ik beide panden het afgelopen jaar flink heb belast met hypotheken. Op het huis rust een hypotheek van 1,2 miljoen dollar. Het bedrijf heeft een schuld van 800.000 dollar aan crediteuren. Ze erven geen bezittingen, ze erven schulden.
Ik staarde naar het papier. Floyd had ze een gifpil gegeven.
De levensverzekering is echt, vervolgde de brief. Maar het gaat niet om 200.000 dollar. Het gaat om 500.000 dollar. En er is nog een andere polis van 300.000 dollar waar ze niets van weten. Neem het geld aan, begin opnieuw en kijk niet meer achterom.
Bijgevoegd was een visitekaartje van Mitchell & Associates .
Ik zat een uur lang in die raamloze kamer. Floyd had me niet in de steek gelaten. Hij had zijn landgoed ingezet om me te beschermen.
Mijn telefoon ging. Het was Edwin.
« Colleen, » zei hij, zijn stem warm en vol geveinsde genegenheid. « Bianca en ik zouden het heel leuk vinden als je vanavond bij ons komt eten. Voordat we de juridische zaken afronden. »
‘Dat klinkt heerlijk,’ zei ik. ‘Hoe laat?’
“Zeven uur.”
Ik hing op. Sydney en Edwin dachten dat ze een rouwende weduwe aan het manipuleren waren. Ze hadden geen idee dat ik op het punt stond hun huis binnen te stappen met een geladen pistool, om het zo maar te zeggen.
Het huis van Edwin en Bianca in Granite Bay was een monument voor geleend geld. Toen ik de oprit opreed, zag ik de nieuwe BMW en Mercedes. Ongetwijfeld geleased.
Bianca deed de deur open in een designerjurk en trok me in een luchtkus. « Colleen! Je ziet er prachtig uit. »
Sydney was er al, hij zat ontspannen in de studeerkamer met een whisky. ‘Moeder,’ zei hij, terwijl hij me kort omhelsde. ‘Je ziet er beter uit. Ik maakte me na gisteren wel zorgen om je.’
Wat een ontroerende bezorgdheid van de man die me uit huis had gezet.
Het diner was een toonbeeld van pretentie. Zalm met een kruidenkorst, dure Chardonnay en een gesprek waarin de realiteit van mijn armoede zorgvuldig werd vermeden.
‘Dus,’ zei Sydney tijdens het hoofdgerecht. ‘Martin zei dat je klaar bent om verder te gaan met de overdracht van het landgoed.’
Ik nam een voorzichtige hap zalm. « Ja. Ik heb besloten dat harmonie binnen het gezin belangrijker is dan geld. »
De opluchting op Edwins gezicht was bijna komisch. « Dat is geweldig, Colleen. Papa zou zo blij zijn. »
‘We hebben wat documenten klaargelegd,’ voegde Bianca eraan toe, terwijl ze naar een map greep. ‘Gewoon om alles officieel te maken.’
‘Wat attent,’ zei ik. ‘Maar ik moet er wel bij zeggen… ik heb nagedacht over de medische kosten. 180.000 dollar is een flink bedrag. Ik vroeg me af of we een accountant de liquide middelen van de nalatenschap zouden moeten laten controleren voordat ik die schuld persoonlijk op me neem.’
De temperatuur in de kamer daalde.
