Ze reden zwijgend naar het huis van Daltons moeder. Beatrice Graves was 67, een gepensioneerde lerares met een ijzeren wil en een geheugen als een val.
Toen ze om 4 uur ‘s ochtends binnenstormden en de situatie huilend uitlegden, raakte Beatrice niet in paniek. Ze liep naar haar achterste slaapkamer en kwam terug met een stoffige schoenendoos.
‘Ik zei het toch,’ zei ze zachtjes, terwijl ze de doos op de keukentafel zette. ‘Drie jaar geleden. Op haar verjaardag.’
Ze haalde een foto tevoorschijn. Emory, 3 jaar oud, zittend in de tuin. Haar mond zat onder de donkere aarde.
‘Ik zei toch dat ze aarde aan het eten was,’ zei Beatrice, terwijl ze naar haar zoon keek. ‘Jij zei dat ze de natuur aan het verkennen was.’
Ze haalde nog een foto tevoorschijn. Emory met Kerstmis, kauwend op een stuk glanzend inpakpapier.
‘En hier,’ zei Beatrice, terwijl ze een notitieboekje opende. ‘Ik hield een logboek bij. Omdat ik me zorgen maakte. 12 juni: Emory probeerde het krijt op te eten tijdens het tekenen. 4 juli: Ik trof Emory aan terwijl hij op de schuimrubberen armleuning van de bank kauwde. ‘
Marcy staarde naar het notitieboekje, het handschrift netjes en nauwkeurig. ‘Waarom heb je ons niet harder aangepakt?’
‘Ik heb het geprobeerd,’ zei Beatrice verdrietig. ‘Maar jullie zaten midden in de scheiding. Jullie hadden allebei twee banen. Jullie schreeuwden tegen elkaar. Je zei dat ik een ‘oordelende schoonmoeder’ was. Dus ik ben gestopt met praten. En ik heb haar gewoon geobserveerd als ze bij me was.’
Marcy voelde zich alsof ze een klap in haar gezicht had gekregen. Dat herinnerde ze zich nog. Ze herinnerde zich ook dat ze Beatrice had gezegd dat ze afstand moest houden.
‘Dit kunnen we oplossen,’ zei Dalton, terwijl hij het notitieboekje pakte. ‘Dit bewijst dat het een chronische aandoening is. Het bewijst dat het een medische oorzaak heeft.’
‘Het bewijst dat we het gemist hebben,’ fluisterde Marcy.
‘Het bewijst dat je een mens bent,’ zei Beatrice vastberaden. ‘Drink nu deze koffie. We hebben over vier uur een rechtszitting.’
