De studio is weer open. Hij is niet meer zo groot als voorheen, maar het is voldoende.

We streven niet langer naar te veel, we zijn tevreden met wat er is.

Kara werkt nu weer, slechts een half uurtje per dag, in een kleine kliniek. Ze heeft geen haast meer. Ook verbergt ze haar vermoeidheid niet.

Op een ochtend, terwijl ik koffie aan het zetten was, kwam hij naar me toe.

‘Mark,’ zei hij met een glimlach die iets geheimzinnigs uitstraalde, ‘ik heb je iets te vertellen.’

Ik was nerveus. « Wat is dat? »

Hij gaf me een kleine envelop.

Binnenin: een echografie.

Nieuwe datum.

Ik ging zitten.

‘Is het waar…?’ vroeg ik fluisterend.