PATIËNT: KARLA MAE SANTOS

Het voelde alsof ik een klap op mijn borst had gekregen.

Oncologie.

Kanker.

Ik ging rechtop in bed zitten en realiseerde me pas toen dat mijn knieën trilden. Papieren gleden uit mijn handen en verspreidden zich over de vloer.

Stadium II.
Stadium III.
Chemotherapiesessies.
Bestralingsschema’s.

Data.

Twee jaar geleden.

Twee jaar.

Twee jaar geleden werd hij afstandelijk.
Twee jaar geleden stopte hij met vragen om genegenheid.
Twee jaar geleden werd hij plotseling « voorzichtig » met geld.

Ik kon niet ademen.

‘Nee… dit kan niet waar zijn,’ fluisterde ik.

Mijn handen vonden het notitieboekje.

Op de eerste pagina: zijn handschrift.

“Als je dit leest, Mark, dan ben ik niet meer thuis.”

Ik hoop dat je nu tevreden bent.

Tranen hebben de inkt vervaagd.

Pagina na pagina ontvouwde zich voor mijn ogen een leven dat ik nooit heb geprobeerd te begrijpen.

Hij schreef alles zelf.

De misselijkheid na de chemotherapie.
Het haar dat uitviel, verborgen onder een kapje.
De nachten dat hij stilletjes in de badkamer huilde zodat ik het niet zou horen.

“Ik wil niet dat hij me zwak ziet.”

Mark heeft al genoeg aan zijn hoofd: de studio, de schulden en de droom om iemand te worden.

Eén pagina was gekreukt en vertoonde tranenvlekken.

“Als ik om hulp vraag, zal dat hem alleen maar breken.”

“Dus ik moet sterk zijn. Zelfs als ik alleen ben.”

Herinneringen overspoelden me.

De nachten dat hij zich opsloot in de badkamer.
De dagen dat hij weigerde te bewegen.

Ik dacht dat hij deed alsof.
Ik dacht dat hij niet meer van me hield.

Eén zin raakte me recht in het hart.

“Ik heb het geld gespaard.”

Niet voor mezelf.
Voor Mark.”

Ik bekeek de bonnetjes nog eens aandachtig.

Een bankrekening.

In mijn naam.

Ik bleef lezen.

Tegen het einde werd de waarheid ondraaglijk.

“De pijn wordt erger.”