Ik verwacht geen vergeving, schreef hij. Ik wil alleen dat je het leven leidt waar je om gevraagd hebt. Zelfs als ik daar geen deel van uitmaak.
Ik ging hem de volgende dag opzoeken. Hij leek nog kleiner, maar toen zijn ogen de mijne ontmoetten, vulden ze zich met tranen.
‘Ik heb vandaag soep besteld,’ zei hij langzaam. ‘Helemaal alleen.’
Ik glimlachte door mijn eigen tranen heen. « Ik ben trots op je. »
We hebben het niet bijgelegd en zijn niet opnieuw getrouwd. Maar we hebben eindelijk voor het eerst echt met elkaar leren praten.
Nu, op zevenenzeventigjarige leeftijd, woon ik alleen in een klein appartement, badend in zonlicht en ingericht met kleuren die ik zelf heb uitgekozen. Ik bestel pittig eten. Ik volg kunstlessen. Ik word elke ochtend wakker met het besef dat mijn leven eindelijk van mijzelf is.
Het was nog niet te laat. Dat is het nooit.
