Omdat ik moe was.

Nu deed ze het weer.

En deze keer… zou ik het er niet bij laten zitten.

Toen ik de privékamer binnenstapte, stond ze daar in het midden – perfect, verfijnd, onaantastbaar.

“Lieverd! Kom, kom. Ontmoet iedereen.”

“Ik wist niet dat je nog een evenement organiseerde.”

“Ach, het is niets bijzonders. Gewoon een kleine bijeenkomst.”

Ik keek rond.

Niets eraan was klein.

“Dit ziet er ingewikkeld uit.”

“Nou, ik heb wel normen.”

Ze boog zich voorover en verlaagde haar stem net genoeg.

“Het is goed voor je. Zichtbaarheid. Ik maak in feite reclame voor je restaurant.”

Marketing.

Zo noemde ze het.

Mijn bedrijf gebruiken… zonder te betalen.

Toen tikte ze met haar glas.

Het werd stil in de kamer.

“Ik ben helemaal weg van dit restaurant.”

De gasten glimlachten.

“Ze heeft ontzettend hard gewerkt en we zijn allemaal heel trots op haar.”

Een paar lachjes.

“Ik ben praktisch de eigenaar van de plek op dit moment.”

Nog meer gelach.

“En mijn schoondochter…”

Ze hief haar glas iets op.

“Ze is hier maar een dienstmeisje.”

Even heel even lachten de mensen.

Sommigen niet.

Maar niemand hield haar tegen.

Er viel iets stil in mij.

Niet boos.

Ik schaam me er niet voor.

Klaar.

Ik draaide me om en liep naar buiten.

Maya volgde me de gang in.

‘Wil je dat ik het uitzet?’

« Nee. »

“En wat dan?”