« Wat is er gebeurd? »

“Je schoonmoeder heeft de kamer opnieuw geboekt.”

Het woord kwam opnieuw hard aan.

« Ze belde vanaf een anoniem nummer. Ze zei dat u het had goedgekeurd. »

Heeft ze iets ondertekend?

“Geen contract. Geen aanbetaling. Maar we hebben e-mails ter bevestiging van alles: menu, wijn, gasten, valetparking, bloemen.”

« Hoeveel mensen? »

“Tweeënvijftig.”

“En ze blijft er dingen aan toevoegen.”

Ik sloot even mijn ogen.

“Waar is Ethan?”

“Op het werk.”

Hij had geen idee.

Drie nachten eerder had Evelyn hetzelfde gedaan.

Ze zei dat het een klein familiediner zou worden.

Het werden uiteindelijk tweeëndertig gasten.

Ze bestelde alles: de duurste zeevruchten, premium wijnen, extra gangen.

Ze glimlachte, lachte en vermaakte de mensen.

Aan het eind van de avond omhelsde ze me.

“Maak je geen zorgen, schat. Mijn assistent regelt het morgen wel.”

Dat heeft ze nooit gedaan.

Twaalfduizend dollar.

Weg.

En ik liet het los.

Niet omdat ik het ermee eens was.