Dat was alles. Alleen mijn arm die over de tafel bewoog.
Sienna liet haar vork vallen. Die kletterde luid tegen het keramische bord. Ze kneep haar ogen dicht en begon te hyperventileren.
‘Ik kan het niet,’ hijgde ze. ‘Ik kan niet eten. Ze kijkt me aan met die veroordelende blik. Ik word er misselijk van. Ik moet overgeven.’
Mijn vader sloeg met zijn hand op tafel. Hij keek me aan, zijn gezicht rood van frustratie.
Hij zei dat ik moest ophouden met naar mijn zus te staren.
Ik zei hem dat ik niet aan het staren was. Ik pakte alleen maar het zout.
Het kon hem niets schelen.
Hij zei dat ik mijn bord naar de keuken moest brengen. Hij zei dat ik de spijsvertering van iedereen verstoorde.
Ik stond op, de vernedering brandde op mijn wangen.
Toen ik langs Siena liep, zag ik het – slechts een seconde.
Ze huilde niet.
Ze hyperventileerde niet.
De hoek van haar mond trok omhoog.
Een grijns.
Ze genoot ervan. Ze testte haar macht, ze wilde zien hoe ver ze onze ouders kon drijven om mij te verstoten.
Ik at mijn avondeten staand boven de gootsteen in de keuken, als een bediende. Ik kon ze in de eetkamer horen praten.
De spanning was verdwenen. Ze lachten zonder mij erbij.
Ze vormden een gelukkig gezin.
Dat besef deed meer pijn dan het geschreeuw.
Maar de genadeslag was niet het diner.
Het ging om de diefstal.
Ik had maandenlang aan een project gewerkt. Het was een planningsapp voor freelancers genaamd Task Flow. Het was mijn kindje. Ik had de backend-code geschreven, de interface ontworpen en zelfs een paar bètatesters uit mijn collegeklas ingeschakeld. Het was nog niet af, maar het werkte wel.
Ik had op een middag mijn laptop open laten staan in de woonkamer terwijl ik naar de badkamer ging. Ik was misschien vijf minuten weg.
Toen ik terugkwam, zat Sienna op de bank een tijdschrift te lezen. Mijn laptop was dichtgeklapt. Ik dacht er verder niet over na.
Een week later deed Sienna een aankondiging.
Ze vertelde onze ouders dat ze een openbaring had gehad. Ze wilde een eigen bedrijf beginnen. Ze wilde tech-ondernemer worden.
Mijn ouders waren dolenthousiast. Ze vroegen haar wat het idee was.
En toen zat ik daar en luisterde ik terwijl mijn zus mijn app beschreef. Functie voor functie. Woord voor woord uit mijn presentatie.
Ze gebruikte zelfs de naam Task Stream, die zo veel leek op Task Flow dat het lachwekkend was.
Ik ontplofte.
Ik stond op en schreeuwde dat ze loog. Ik vertelde ze dat ze dat idee van mijn computer had gestolen. Ik vertelde ze dat ze helemaal niets van programmeren afwist.
Sienna barstte onmiddellijk in tranen uit. Ze jammerde dat ik jaloers was. Ze zei dat ik het niet kon verdragen om haar gelukkig te zien. Ze zei dat ik haar herstel probeerde te saboteren omdat ik een bitter, haatdragend persoon was.
Mijn moeder keek me vol afschuw aan.
Ze zei dat ik me moest schamen. Ze zei dat ik, in plaats van de dromen van mijn zus te steunen, haar juist probeerde neer te halen.
Mijn vader zei dat ik mijn excuses moest aanbieden.
Ik keek naar hen – mijn vader, mijn moeder, mijn zus – en ik besefte dat ik alleen was.
Hier zat geen logica in.
Er was geen sprake van waarheid.
Er was alleen Sienna’s verhaal, en ik was de slechterik.
Ik weigerde mijn excuses aan te bieden. Ik liep de kamer uit, maar ik wist dat de tijd begon te dringen. Sienna had het idee, maar ze kon het niet uitvoeren. Ze moest van me af voordat ze als bedriegster ontmaskerd zou worden.
Het einde kwam drie dagen later.
Het was dinsdag. Het regende hard. Een onophoudelijke stortbui beukte tegen het dak.
Ik kwam uitgeput thuis van mijn dienst in het restaurant, en ik rook naar frituurvet en koffie. Ik wilde alleen maar douchen en slapen.
Toen ik binnenkwam, was de woonkamer donker.
