Mijn ouders hadden de antieke cello van mijn elfjarige dochter ‘geleend’ ‘om hem veilig te bewaren’. Weken later liepen we de muziekkamer van oma binnen – de hoek was leeg, en buiten werd een gat van $87.000 voor het nieuwe zwembad van de kinderen van mijn zus gevuld met water. Mijn moeder siste: ‘Durf het niet aan je oma te vertellen!’ Ik zei niets… tot het zwembadfeest, toen oma met haar advocaat binnenkwam, naar het glinsterende water keek en kalm zei: ‘De cello was…’

Op de dag dat ik besefte dat mijn ouders in staat waren om van mijn elfjarige te stelen, rook het hele huis raar.

Niet per se slecht. Gewoon… vreemd. Een beetje te schoon, te scherp, alsof iemand iets probeerde te verbergen met citroenreiniger en verse verf. Als je bent opgegroeid in een gezin zoals het mijne, leer je die geur herkennen zoals anderen parfum herkennen. Het is de geur van: « We hebben iets groots gedaan en we hopen dat je geen vragen stelt. »

Lucy stapte naast me uit de auto, haar rugzak stootte tegen haar heup, de zwarte map met haar bladmuziek stevig tegen haar borst geklemd. Haar harsblikje rammelde erin, dat kleine, vertrouwde geluid dat me altijd deed denken aan veiligheid: aan oefenen, aan routine, aan de enige plek in het huis van mijn ouders die ooit echt van haar was geweest.

Haar echte cello, de cello die er echt toe deed, stond daar. In de oude muziekkamer van mijn grootmoeder. « Staarde » is het woord waar ik later aan vast zou blijven zitten.

‘Denk je dat overgrootmoeder vandaag komt?’ vroeg Lucy, terwijl ze haar paardenstaart strakker vastmaakte, alsof het universum op elastische spanning werkte.

‘Niet vandaag, schatje,’ zei ik. ‘Ze is nog steeds op haar nieuwe plek. We bellen haar later wel, oké?’