Mijn moeder verstootte me omdat ik met een alleenstaande moeder trouwde – ze lachte om mijn leven, maar brak toen ze het drie jaar later zag.
“Voor Aaron. Laat hem spelen omdat hij dat zelf wil.”
Ik stond daar lange tijd.
Voor het eerst in jaren voelde niets meer kapot aan.
Het was geen afsluiting.
Maar het scheelde niet veel.
