Binnen waren alle muren bedekt met portretten van vrouwen – lachend, huilend, slapend, ouder wordend. In de hoeken stonden data. Sommige data lagen in de toekomst.
Ik pakte er eentje. « Wie is zij? »
Henry stond achter me. « Ik had je gevraagd niet binnen te komen. »
“Wie is deze vrouw?”
Hij slikte. « Ik schilder om de tijd vast te houden. »
Ik liep trillend naar buiten.
Een paar dagen later zag ik hem geld uit de kluis halen en in zijn nette jas vertrekken. Ik volgde hem. Hij ging naar een privékliniek voor neurologie.
Vanuit de gang hoorde ik de dokter zeggen: « Haar toestand verslechtert sneller dan verwacht. »
‘Hoeveel tijd?’ vroeg Henry.
