Hij wist het al vijf jaar: beginnende Alzheimer.
Ik moest denken aan recente momenten: vergeten waarom ik een kamer binnenliep, worstelen met een bekend recept, de naam van een kleinkind even kwijt zijn.
‘Je hebt je voorbereid op de dag dat ik je vergeet,’ zei ik.
‘Als je me vergeet,’ antwoordde hij, ‘dan zal ik me voor ons beiden herinneren.’
Die avond liet hij me de schilderijen zien. Onze eerste ontmoeting. Ons huwelijk. De geboorte van onze kinderen. En toen de volgende – ik verward, afstandelijk.
Op een doek uit 2032 had hij geschreven:
