‘Je zou zoveel meer kunnen doen, Maya,’ had hij op een dag gezegd. ‘Zoals… iets dat meer geld oplevert… maar goed. Het is aan jou.’
Wat Jason niet wist, was dat ik gisteravond, terwijl hij op zijn laptop met Lana aan het fluisteren was, een back-up van zijn telefoon had gemaakt in onze gedeelde cloud, klaar om mijn eigen onderzoek te starten.
Ik pakte mijn laptop en telefoon en ging op de bank zitten. Voordat ik aan het werk ging, wilde ik mezelf de tijd geven om uit te zoeken wat er precies aan de hand was met Jason… en Lana.
Verrassend genoeg waren de berichten tussen hem en Lana niet romantisch. In eerste instantie dacht ik dat ik het misschien verkeerd had begrepen.
Maar de berichten bleven maar binnenkomen. Obsessief zelfs. En Jason had veel behoefte aan geruststelling.
‘Weet je zeker dat het goed met me gaat, Lana? Ben ik hier wel geschikt voor?’
Tientallen berichten per dag. Spraakmemo’s. Schermdeling. PDF’s. Excel-bestanden.
Er lagen mappen vol met klantscripts, marketinggidsen en verkoopfunnels. Termen als ‘pitchpsychologie’ en ‘afsluitende energie’.
Lana was ouder, te oordelen naar haar foto. Misschien halverwege de veertig. Ze noemde zichzelf een ‘zakelijke mentor’. Maar niets aan wat ze verkocht leek betrouwbaar.
Jason betaalde haar duizenden dollars voor haar ‘diensten’. $19.000 om precies te zijn. Voor een coachingprogramma dat hem beloofde een ‘online miljonair’ te maken.
‘Wat is dit in hemelsnaam?’ mompelde ik. ‘Is dit een of andere zwendel? Weer zo’n piramidespel? Verdorie, Jason.’
De laatste keer dat Jason hierin verzeild was geraakt, had hij vijf dozen gezichtsserums gekocht die zogenaamd « vloeibaar goud » waren. Eerlijk gezegd had, afgezien van onze familie en vrienden, niemand die serums gekocht.
Uiteindelijk heb ik ze aan iedereen in mijn boekenclub gegeven, gewoon omdat ik van de voorraad af wilde.
‘Ik snap niet wat er mis is gegaan, Maya,’ had hij gemompeld. ‘Alles was perfect… Ik heb de voorstellen gelezen! Ze waren voorbestemd om verkocht te worden! Ik weet niet wat ik moet doen!’
