En waarom wist ze dat ik eigenlijk had moeten slapen? Waarom voelde het alsof ik per ongeluk in een gesprek terecht was gekomen waar ik nooit bij had mogen zijn?
Ik wilde het niet weten… maar ik moest het weten. Toch? Voor mijn eigen bestwil… voor het welzijn van ons huwelijk.
De gang leek langer dan normaal. Het huis voelde te stil aan. De logeerkamer daarentegen? Het licht was aan en ik kon Jasons gedempte stem horen. De deur was niet op slot, want een lichtstraal verlichtte de gang.
Ik heb het een klein beetje open geduwd.
Jason zat ineengedoken achter zijn bureau, met zijn headset op en zijn ogen gefixeerd op zijn laptop. Ik zag hem glimlachen in de weerspiegeling van de laptop. Hij fluisterde.
Was hij met die Lana aan het praten?
‘Nee, ze denkt dat het door het snurken komt,’ zei hij lachend. ‘Ik zei het toch al, ze heeft geen flauw benul.’
Ik deinsde langzaam en stil achteruit. Deed de deur dicht. Ik stond daar in het donker, mijn hart bonzend in mijn borst.
Ik heb niet gehuild. Ik heb niet geschreeuwd. Ik heb niet aan mijn haar getrokken.
‘Nog niet, Maya,’ zei ik tegen mezelf. ‘Laten we dit eerst goed uitzoeken.’
Ik had bewijs nodig.
De volgende ochtend maakte ik hem eieren en spek, zijn gebruikelijke ontbijt. Ik kuste hem op zijn wang alsof er niets gebeurd was.
‘Ik ga een paar uurtjes naar kantoor, Maya,’ zei hij. ‘Maar daarna kom ik weer naar huis om hier te werken. Onderweg haal ik wel even een lunch.’
‘Dat is geweldig, schat,’ zei ik, terwijl ik een slokje koffie nam. ‘Ik kom eraan. Ik moet video’s bewerken voor de nieuwe marketingcampagne die we op het werk voeren.’
Mijn man reageerde niet eens. Hij besteedde sowieso meestal geen aandacht aan mijn werk. Hij vond altijd dat een carrière in marketing niet goed genoeg was.
