De terugkeer
Twee weken later nam Cameron ontslag. Geen afscheidsbericht. Geen grote aankondiging. Gewoon een stille aftocht en het besluit om de boel opnieuw op te bouwen.
Hij nam een bescheiden baantje aan. Minder uren. Geen reizen. Geen Lucy.
Hij kwam thuis.
Nu is hij coach van Bens voetbalteam. We koken samen. We drinken ‘s ochtends koffie, zonder ons te haasten. En als ik zijn telefoon opneem, geeft hij geen kik.
We praten nog steeds over wat er is gebeurd wanneer dat nodig is. We hebben het niet uitgewist. Maar we hebben ervoor gekozen om te genezen met open ogen.
We zijn nu wat zachter. Een beetje gerafeld aan de randen. Maar sterker waar het telt.
Die nacht, op een besneeuwde achterafweg, zag Cameron eindelijk wat er echt toe deed.
En ik ook.
We zijn allemaal naar huis gegaan.
