De afrekening
Thuis zette ik thee. Cameron volgde me de keuken in, met gedempte stem.
‘Je hebt dit huwelijk al verlaten,’ zei ik.
Hij slikte. « Jij bent als eerste vertrokken. »
We stonden daar, twee spoken in een keuken waar we vroeger samen lachten.
« Het was maar een fase, » voegde hij eraan toe. « Werkstress… Ik realiseerde me niet hoe erg het al was. »
Ik keek hem aan. « Benjamin heeft je auto gesaboteerd. »
Hij verstijfde.
« Wat? »
‘Hij dacht dat dat de enige manier was om je thuis te houden,’ zei ik. ‘Zo ver was hij gegaan.’
Benjamin stapte de kamer binnen. Geen woord. Alleen schaamte. De stilte omhulde ons als een dichte mist.
