De boeking
Het begon met een terloopse opmerking: een tripje van vier dagen. Alleen Cameron en Lucy.
Ik stond aan de balie kip te snijden voor het avondeten toen hij het me vertelde. Ik knikte, deed alsof het goed was en zei niets.
Een paar dagen later vond ik zijn koffer half ingepakt op het bed. Een opgevouwen reserveringsbewijs stak uit het zijvak.
Eén kamer. Twee namen.
Ik sloot mezelf op in de badkamer, zette de douche aan en huilde. Niet van woede. Het was zelfs geen liefdesverdriet. Het was het stille verdriet van iemand die zich al vervangen voelde.
Die nacht, toen hun auto wegreed, bleef ik bij de deur staan. Luisterend. Er brak iets.
Dus ik begon met inpakken.
Ik had geen plan. Alleen een koffer, een zwaar hart en een zoon die boven zijn wiskundehuiswerk aan het maken was.
