‘Ik hou van je,’ zei ze. ‘Maar ik wil ons leven samen niet beginnen op basis van iets dat verborgen is.’
Twee weken later stonden we bij Leo’s graf.
Ik legde het medaillon voorzichtig op het gras.
‘Hoi Leo,’ fluisterde ik. ‘Eindelijk ken ik de waarheid.’
Toen we thuiskwamen, zette ik onze promfoto op de schoorsteenmantel.
Lila leunde tegen me aan. « Gaat het goed met je? »
Ik schudde mijn hoofd.
‘Nee,’ zei ik zachtjes. ‘Maar nu begrijp ik waar ik al die jaren om heb gerouwd.’
