Aan de eettafel zat Julian tegenover me.
Hij sneed zijn eten met zijn linkerhand.
Leo was linkshandig.
Mijn borst trok samen.
‘Dus, Julian,’ vroeg ik nonchalant, ‘waar ben je opgegroeid?’
« Voornamelijk Michigan, » zei hij. « We zijn wel wat rondgereisd. »
« Militair gezin? »
Hij schudde zijn hoofd. « Nee. Mijn vader is gewoon heel vaak verhuisd voordat ik geboren werd. »
Lila wierp me een waarschuwende blik toe. « Mam, begin er niet aan. »
“Ik stel alleen maar vragen.”
“Zo begint het altijd.”
Julian glimlachte flauwtjes. « Geeft niets. Mijn vader is hier vlakbij opgegroeid. »
Mijn hart sloeg een slag over.
“Waar in de buurt?”
Hij gaf een stad een naam.
Leo’s stad.
Leo was mijn eerste liefde.
Niet Lila’s vader, dat was Matthew, de man met wie ik later trouwde, de man die me mijn dochter gaf voordat kanker hem veel te vroeg wegnam.
Ik hield ontzettend veel van Matthew.
Maar Leo…
Leo was de vraag die nooit beantwoord werd.
Terug aan tafel bekeek Julian me wel erg aandachtig.
Alsof hij iets wist.
Lila kneep in zijn hand. « Vertel haar over het meer – over het aanzoek. »
‘Misschien later,’ zei hij zachtjes.
Dat trok mijn aandacht.
Voordat ik meer kon vragen, maakte hij zijn kraag los.
« Sorry, het is hier warm. »
Hij trok zijn jas uit en stroopte zijn mouwen op.
En toen zag ik het.
Een kleine ankertattoo op zijn onderarm.
Met één enkele letter erin verweven.
E.
Mijn vork gleed uit mijn hand en viel op het bord.
« Mama! »
Ik staarde naar de tatoeage.
Ik was erbij toen Leo het kreeg – onbezonnen, glimlachend ondanks de pijn. Hij zei dat het anker er was omdat ik hem met beide benen op de grond hield.
De « E » stond voor Emily.
