Linda’s telefoon ging over. Het was haar zus, Karen.
« Linda! Heb je het gezien? Waarom ben je er niet? Iedereen heeft het erover! Ben je gek geworden? »
Linda liet de telefoon vallen. Die kletterde op de tegelvloer.
‘Vijftig miljoen,’ fluisterde ze, terwijl het kleurtje uit haar gezicht wegtrok onder de groene klei. ‘We… we moeten gaan.’
Hoofdstuk 4: De U-bocht
Het was een complete chaos in de witte Porsche Cayenne.
Tiffany reed twintig mijl per uur te hard en slingerde door het verkeer, terwijl Linda wanhopig probeerde de groene klei van haar gezicht te vegen met een handvol vochtige doekjes.
« Weg ermee! Weg ermee! » schreeuwde Linda, terwijl ze haar wangen rood schrobde. « We kunnen er niet uitzien als moerasmonsters! Wij zijn de moeder en zus van het Genie! »
« Ik rijd zo hard als ik kan! » schreeuwde Tiffany, terwijl ze het stuur stevig vastgreep. « Waarom heeft ze ons dat niet verteld? Waarom heeft ze niet gezegd dat het geld waard was? »
‘Ze is egoïstisch!’ redeneerde Linda, terwijl ze de geschiedenis ter plekke herschreef. ‘Ze wilde alles voor zichzelf houden. Ze weet dat ik de keuken al een tijdje wil verbouwen. Ze heeft dit gedaan om ons dwars te zitten!’
‘Maakt het uit?’ snauwde Tiffany. ‘Mam, vijftig miljoen dollar. Weet je hoeveel Porsches dat zijn? We moeten erheen. We moeten de camera’s laten zien dat we haar steunen. Als de media denken dat we haar in de steek hebben gelaten, zijn we paria’s op de countryclub!’
‘We hebben haar niet in de steek gelaten!’ hield Linda vol, terwijl ze met trillende hand lippenstift opdeed in de spiegel. ‘We… we gaven haar de ruimte! Om te stralen! Ja, dat is het. We bleven uit de buurt zodat we haar niet in de schijnwerpers zouden zetten. We zijn nobel.’
‘Juist, juist,’ knikte Tiffany, die de leugen geloofde. ‘Wij zijn de steunende familie die onze aanwezigheid hebben opgeofferd voor haar glorie. We moeten alleen nog naar dat magazijn.’
Ze scheurden de hoek om en reden het industrieterrein op.
De vervallen straat was onherkenbaar. Het was een zee van knipperende lichten. De politie had het blok afgezet. Nieuwshelikopters cirkelden boven het gebied.
Tiffany toeterde agressief naar een politieagent die het verkeer regelde. « Wegwezen! We zijn familie! Dat is mijn zus daarbinnen! »
De agent gaf hen toestemming om door te rijden naar de controlepost.
Tiffany reed naar de verroeste ijzeren poort, die nu geflankeerd werd door vier enorme bewakers in tactische uitrusting.
Linda draaide het raam naar beneden. Ze was erin geslaagd het meeste modder eraf te krijgen, maar haar haar zat in de war en ze droeg een badjas over haar kleren omdat ze geen tijd had gehad om zich helemaal om te kleden.
« Open de poort! » beval Linda, helemaal in de stijl van Karen. « Ik ben Linda Stone. De moeder van Maya Stone. We zijn hier om feest te vieren. »
Het hoofd van de beveiliging, een man met een klembord en een oortje, stapte naar voren. Hij leek niet onder de indruk van de Porsche of de houding.
‘Naam?’, vroeg hij op monotone toon.
“Linda Stone! En Tiffany Stone! Haar familie!”
De bewaker scrolde naar beneden op zijn tablet. Hij scrolde naar boven. Hij scrolde weer naar beneden.
‘Het spijt me, mevrouw,’ zei de bewaker, zonder enige emotie in zijn stem. ‘U staat niet op de lijst.’
« Kijk nog eens goed! » gilde Tiffany vanuit de bestuurdersstoel. « We hadden kaartjes! We… we zijn ze kwijt! Ze heeft ze ons vanochtend gegeven! »
‘Ik zie hier een briefje over die kaartjes,’ zei de bewaker. Hij keek op en hun blikken kruisten elkaar.
Er staat: ‘Plaatsen opnieuw toegewezen aan vertegenwoordigers van Alphabet Inc. op verzoek van mevrouw Stone om 10:00 uur. ‘
Linda voelde het bloed in haar aderen stollen. « Herverdeeld? »
“Ja, mevrouw. De gastenlijst is vergrendeld. Geen onbevoegde toegang. Mevrouw Stone bevindt zich momenteel in een streng beveiligde vergadering met haar nieuwe partners.”
‘Jullie begrijpen het niet!’ schreeuwde Linda, terwijl ze de autodeur opende en uitstapte. De camera’s van de paparazzi draaiden zich naar de commotie. ‘Ik ben haar moeder! Ik heb haar gebaard! Laat me er nu meteen in!’
‘Mevrouw, ga terug in het voertuig,’ waarschuwde de bewaker, terwijl hij dichterbij kwam.
“Maya!” schreeuwde Linda naar het bakstenen gebouw, terwijl ze met haar armen zwaaide. “Maya! Het is mama! Kom hier naar buiten!”
Hoofdstuk 5: Het VIP-feest
In de geklimatiseerde, koele ruimte van het instituut schudde ik de hand van de CTO van Google. We hadden zojuist de voorlopige intentieverklaring ondertekend.
« We zijn ontzettend blij dat je er bent, Maya, » zei ze. « Je werk aan kwantumfiltratie is revolutionair. »
‘Dank u wel,’ zei ik. ‘Ik kijk ernaar uit om aan de slag te gaan.’
‘Mevrouw Stone?’ Marcus, het hoofd van de beveiliging, kwam naar me toe. Hij boog zich voorover en fluisterde discreet: ‘Er is een probleem bij Gate A. Twee vrouwen. Ze maken ruzie. De pers begint ze te filmen. Ze beweren familie van u te zijn.’
Ik zuchtte. Ik keek op mijn horloge. 16:30. Hun spabehandeling zou net afgelopen zijn. Voor het geld waren ze precies op tijd.
‘Het is oké, Marcus,’ zei ik. ‘Ik regel het wel.’
‘Wilt u dat we ze verwijderen?’
‘Nee,’ zei ik, terwijl ik mijn blazer recht trok. ‘Ik wil afscheid nemen.’
Ik liep de hoofdingang uit. De plotselinge flits van de camera’s was verblindend. Ik zette mijn zonnebril op – niet voor de stijl, maar als bescherming. Geflankeerd door professor Vance en twee directieleden liep ik naar de poort.
Ik zag ze. Linda was gehuld in haar halfopen trenchcoat, haar haar warrig. Tiffany leunde uit het raam van de Porsche en keek wanhopig. Tegen de achtergrond van de strakke zwarte SUV’s van de overheid en de keurig geklede tech-elite zagen ze er… wanhopig uit. Verwoest.
Vervallen.
