« Ja? »
‘Ze zijn open,’ zei ik met een kalme stem. ‘Bel het team van Alphabet. En de vertegenwoordiger van Tesla. Zeg dat ik ervoor kan zorgen dat ze op de eerste rij zitten.’
‘Weet je het zeker, Maya?’ vroeg Vance zachtjes. ‘Zodra we die plaatsen hebben weggegeven…’
‘Ik weet het zeker,’ zei ik, terwijl ik nog een laatste keer naar het huis keek. ‘Mijn familie is druk bezig met scrubben. Ik zou het vervelend vinden om ze te storen.’
Hoofdstuk 2: De ‘vervallen’ school
Terwijl Linda en Tiffany zich in luxe witte badjassen hulden bij Spa Luxe, komkommerwater dronken en klaagden over de hoge luchtvochtigheid, stapte ik een andere wereld binnen.
Het « County Technical Annex » zag er van buiten inderdaad uit als een vervallen pakhuis. Dat was ook de bedoeling. Het was een grauwe, rode bakstenen kolos in het industrieterrein, ingeklemd tussen een bandendepot en een voormalige textielfabriek. De ramen zaten hoog en waren voorzien van tralies. De parkeerplaats bestond uit gebarsten asfalt.
Maar toen mijn Uber aankwam, werd de misleiding voor iedereen die goed oplette duidelijk.
De perimeter werd niet bewaakt door een slaperige ingehuurde beveiliger. Er patrouilleerden particuliere beveiligingsmedewerkers in zwarte SUV’s. De ‘grind’-parkeerplaats waar Tiffany zo bang voor was, werd op dat moment gevuld met limousines, stadsauto’s en mediabusjes met schotelantennes die naar de hemel gericht stonden.
CNBC. BBC World News. TechCrunch. Bloomberg.
Ik stapte uit de auto. Ik droeg niet de bevlekte hoodie en spijkerbroek die mijn familie gewend was te zien. Onder mijn traditionele zwarte toga droeg ik een crèmekleurig, op maat gemaakt pak, strak en gezaghebbend. Ik zette mijn afstudeerhoed recht op mijn hoofd.
‘ID, alstublieft,’ zei de hoofdbeveiliger. Hij hield een tablet vast.
Ik hield mijn badge omhoog. Maya Stone. Hoofdonderzoeker. Project Aether.
Het scherm flitste groen. « Goedemiddag, mevrouw Stone. Van harte gefeliciteerd met uw grote dag. »
‘Dankjewel, Marcus,’ glimlachte ik.
Ik liep door de verroeste metalen deuren.
Het interieur van het pakhuis was een ware schok. De « vervallen » gevel maakte plaats voor een kathedraal van glas, staal en blauwe ledverlichting. Dit was het Institute for Advanced Quantum Research, een door DARPA gefinancierde denktank die zich in het volle zicht verborgen hield.
Het gezoem van de servers was een laagfrequente trilling die ik tot in mijn botten voelde. In het midden van de enorme ruimte stond ‘The Core’ – de kwantumprocessor waaraan ik de afgelopen vier jaar had gewerkt. Het zag eruit als een gouden kroonluchter die in een glazen vacuümkamer hing, gekoeld tot temperaturen kouder dan de diepte van de ruimte.
‘Daar is ze!’ Professor Vance kwam met grote stappen op me afgerend. Hij was een warrig genie met een Einstein-kapsel, gekleed in een smoking die eruitzag alsof hij erin had geslapen. ‘De vrouw van de dag. Ben je er klaar voor?’
‘Ik denk het wel,’ zei ik, terwijl ik naar de drukte keek.
‘Het embargo wordt over twintig minuten opgeheven,’ zei Vance, terwijl hij op zijn horloge keek. ‘De pers is zich aan het installeren in de aula. Maya, heb je enig idee hoe belangrijk dit is? Het encryptiealgoritme dat je vorige week hebt afgerond? Het verandert niet alleen het internet. Het verandert het wereldwijde bankwezen. Het verandert de nationale defensie. Het verandert de energiesector .’
Ik keek naar de lege stoelen op de eerste rij van de zaal, die nu werden gevuld door een man in een grijze hoodie, die toevallig een miljardair en social media-magnaat was, en een vrouw in een strakke blazer, de CTO van ‘s werelds grootste softwarebedrijf.
‘Ik weet het,’ zei ik.
