In plaats daarvan draaide hij zich langzaam naar me toe.
Toen zag ik het – de waarheid. Niet in de krant, maar in zijn ogen. Een stil, pijnlijk begrip dat mijn hart deed stilstaan.
‘Je… je hebt een test gedaan?’ fluisterde ik.
Hij knikte eenmaal.
Het bloed stolde me in de aderen.
De gang voelde ineens te smal, te licht. Ik kon niet ademen.
‘Ik kan het uitleggen,’ riep ik haastig, terwijl de paniek in mijn borst opwelde. ‘Het was een vergissing – ik had het niet zo bedoeld –’
Hij hief zijn hand zachtjes op en hield me tegen.
Vervolgens keek hij naar het papier.
En zonder ook maar één woord te lezen, begon hij het te verscheuren.
Langzaam.
Met opzet.
Het geluid van scheurend papier galmde ongewoon hard door de lege gang. Stukje voor stukje verpulverde hij het tot niets, waarna hij de scherven als sneeuwvlokken op de grond liet vallen.
Ik staarde hem aan, volledig verstijfd.
‘Wat ben je aan het doen?’ fluisterde ik.
