En dat voelde… juist.
Ik begon dingen anders te zien.
Succes was niet langer alleen werk.
Rust was niet langer alleen stilte.
Geluk was niet langer iets abstracts.
Het zat in aanwezigheid.
In blijven.
In kiezen, elke dag opnieuw.
Vandaag staat ze sterker dan ooit.
Ze heeft dromen die groter zijn dan de kamer waarin we ooit samen begonnen.
Ze maakt plannen, twijfelt, valt, staat weer op.
En ik kijk toe. Niet als iemand die haar leven heeft bepaald,
maar als iemand die naast haar is blijven staan.
Mensen vragen soms hoe het voelt.
Of het zwaar was.
Of ik het opnieuw zou doen.
Ik glimlach dan.
