Zij was jong. Stil. Observant.
Ze zei weinig, maar keek alles.
Alsof ze probeerde te begrijpen waar ze precies terecht was gekomen.
Wat begon als “tijdelijk” bleef hangen.
Eerst was het praktisch.
Schema’s aanpassen. Regels leren. Grenzen stellen.
Daarna werd het emotioneel.
Ik ontdekte hoe zwaar verantwoordelijkheid kan zijn, maar ook hoe krachtig.
Hoe vermoeiend zorg kan zijn, maar ook hoe vervullend.
We leerden elkaar langzaam kennen.
Niet via grote gesprekken, maar via kleine routines.
Samen ontbijten terwijl de wereld nog stil was.
Samen zwijgen zonder dat het ongemakkelijk werd.
Samen lachen om dingen die niemand anders grappig zou vinden.
