Vlak voor de feestdagen werd ze achtergelaten, gewikkeld in een dun dekentje, en observeerde ze de wereld met een hartverscheurende ernst. Toen ik haar dicht tegen me aan hield, viel er iets voorgoed op zijn plek. Vanaf dat moment was ik de moeder van twee dochters.
Ze groeiden samen op, zo verschillend maar toch diep met elkaar verbonden. Emma was stoutmoedig, spontaan en zelfverzekerd. Léa was zachtaardig, attent en zeer gevoelig. Ik hield evenveel van hen allebei, zonder vergelijking of hiërarchie. Dezelfde aandacht, dezelfde maaltijden, dezelfde aanmoediging, dezelfde gesprekken tot diep in de nacht wanneer de puberteit te veel werd.
De zin die alles veranderde.
