Op een avond ging mijn telefoon.
Léa was op een oud dossier gestuit. Daarin zat een brief, geschreven lang voordat ze kon lezen. Mijn belofte. Niet als voorwaarde, maar als een erkenning. Een diepe dankbaarheid voor het leven.
Met tranen in mijn ogen vertelde ik haar de waarheid:
« Ik heb je nooit uit plichtgevoel in huis genomen. Jij hebt me net zo gevormd als ik van jou heb gehouden. »
Ze kwam thuis.
Vandaag hangt er een foto prominent in onze woonkamer. Drie vrouwen, naast elkaar zittend. Twee dochters. Een moeder. Verschillende levenspaden, maar dezelfde band.
Moederliefde verdeelt niet.
Ze groeit.
